Beška, srednjovjekovni Manastir Svetog Đorđa na Beškoj gorici (Brezovici), na jednom od ostrva skadarskog arhipelaga. U dosadašnjoj literaturi postoji mišljenje da je podignut za vrijeme Đurđa II Stracimirovića Balšića (1385–1403), iako nema direktnih istorijskih podataka. Po tome što je njegova supruga, Jelena Balšić (1366/1370–1442), neposredno iza trikonhosa sa kupolom podigla svoju ktitorsku crkvu posvećenu Presvetoj Bogorodici, smatra se da je Đurđe II Stracimirović Balšić ktitor Crkve Svetog Đorđa, koju je sagradio kao mjesto svog počivališta. Jelena je preduzela i obimnu opravku ove crkve 1442, kada je kupila olovo da pokrije njen krov. Trikonhosu je tada dograđena priprata i neproporcionalno visok zvonik sa tri velika otvora za zvona. Nakon gradnje prve faze trikonhosa, prije doziđivanja priprate, oko crkve je postojalo groblje. U drugoj fazi, kada je sagrađena priprata, od dislociranih grobnih ploča napravljen je pločnik (ispred priprate) koji je bio natkriven drvenim trijemom. U trikonhosu se unutar južne konhe nalazi monolitni, neukrašeni stećak pravougaonog oblika (2 m x 1,49 m, debljine oko 0,3 m), za koji se misli da je položen preko groba Đurđa II Stracimirovića Balšića. Unutrašnjost je bila živopisana, a živopis i ostaci pločnika pronađeni su tokom istraživanja 1986. godine. Crkva Presvete Bogorodice je mala jednobrodna crkva, dugačka oko 6,5 m, a široka oko 4,5 m, sa trijemom na zapadnoj strani, koji je počivao na mermernim stubovima, i prizidanim bočnim paraklisima. Na podužnoj strani sjeverni paraklis je bio otvoren nizom od po tri polukružne arkade. U unutrašnjosti, uz južni zid crkve, nalazi se ktitorska grobnica Jelene Balšić sa arkosolijumom. Tokom istraživanja unutrašnjosti pronađeni su komadi drugostepene arhitektonske plastike sa južne strane, dok su u grobnici konstatovani ostaci dva ljudska skeleta, starije i mlađe osobe. Osteološki ostaci mlađeg pokojnika pripadali su uništenom površinskom grobu, koji su se u grobnici našli tokom devastacije, dok je stariji skelet pripadao Jeleni Balšić. U bočnim paraklisima pronađeni su grobovi (tri u sjevernom i četiri u južnom paraklisu) od kojih su neki još bili pokriveni intaktnim kamenim pločama. U toku istih istraživanja, na jugozapadnoj strani, otkopan je konak. Najstarija faza konaka datuje se krajem XIV ili početkom XV vijeka. To je skoro pravougaoni objekat sa konobom i spratom. U drugoj fazi se dodaje još jedna pravougaona prostorija, podijeljena na dvije odaje. U vrijeme Jelenine graditeljske djelatnosti na ostrvu priziđuje se pravougaoni hodnik razuđen nišama i puškarnicama, nad kojim je vjerovatno bio postavljen trijem. Otkrivena su još dva jednostavna pravougaona objekta, po svemu sudeći ekonomske namjene, za koje možemo pretpostaviti da su sa kraja XIV ili poznije, XV–XVI vijeka. Najstariji pokretni materijal pripada fragmentima luksuzne venecijanske keramike (grafita arhaica padana i Brown Veneto), kao i fragmenti kuhinjskih lonaca rađenih na sporom vitlu, s kraja XIV vijeka.