Martinović, Marko (Cetinje, 25. XII 1883 – ?, ?), arheolog, oficir, diplomata. Školovao se u Sofiji (1900–1904), gdje je i diplomirao (1906) na Vojnoj akademiji, artiljerijski smjer. U Petrogradu je završio Vojno-juridiktičku akademiju (1908–1911), kao i Imperatorski arheološki institut (1908–1910). Službovao u bugarskoj brdskoj bateriji (1906). Po povratku u Crnu Goru bio je pomoćnik šefa Tehničkog odsjeka u Ministarstvu vojnom (1906–1907) i na službi u Generalštabnom odjeljenju od 1908. godine. U Crnoj Gori je od 1911. bio ađutant ministra vojnog, nastavnik u Artiljerijskoj oficirskoj školi na Cetinju i prvobranilac Velikog vojnog suda. Komandant brdske brzometne baterije i regruta bio je 1912, a tokom balkanskih ratova i ađutant ministra vojnog i vojni sudija, kao i u vojno-diplomatskoj službi u Berlinu, Solunu i Odesi. Učestvovao je u radu tročlane Komisije za razgraničenje Crne Gore i Austrougarske (1914). Za vrijeme Prvog svjetskog rata bio je ađutant Lovćenskog odreda (1914–1916), a potom austrougarski zarobljenik u logoru Karlštajn u Austriji (1916–1918). Godine 1919. boravio je u zatvoru i u Podgorici kao član Odbora za organizovanje Božićnog ustanka. Od 1920. obavljao je vojnu službu na Cetinju i u Sarajevu. Od 1921. radio je kao načelnik sudskih odjeljenja Bosanske i Vrbaške divizijske oblasti. Tokom službe u vojsci bio je poručnik (1906), kapetan (1910), komandir (1913) i potpukovnik (1921), a u tom činu je i penzionisan 1923. godine. Istraživao je arheološka nalazišta na Cetinju, Podgorici i Skadru. Vodio je dnevnik, bavio se fotografijom, artiljerijom, prevođenjem sa ruskog jezika, a govorio je i bugarski i francuski. Odlikovan je, između ostalog, Zlatnom medaljom za revnost (1910), bugarskim Ordenom za vojne zasluge (1910), ruskim Ordenom Sv. Stanislava (1912), Ordenom knjaza Danila V i III stepena (1908, 1911). Prvi je crnogorski arheolog i oficir vojno-sudske struke.